Ceskoslovenský Vlciak

Wzorzec rasy FCI: http://www.zkwp.pl/zg/wzorce/332.pdf

RZUT OKA NA RASĘ – CHARAKTER

Wilczaki to psy bardzo żywe, od pierwszych tygodni absorbujące czas i uwagę przewodnika w 100%. Rzec by można – przewracające normalne życie do góry nogami. Pies ten wymaga od nas wyrzeczeń, przewartościowania poglądów i wielu zmian w życiu.

Szczenięta gryzą w zabawie przez kilka miesięcy, skaczą na przewodnika, są dominujące, sprawdzają naszą odporność każdego dnia. Bywa, że próbują bronić pożywienia (mięsa, kości). Pozostawione bez opieki demolują otoczenie i są bardzo głośne, ciężko znoszą odłączenie od rodziny. Są jednak nieprzeciętnie bystre, uczą się szybko i chętnie przy właściwej motywacji. Na ogół trzymają się w pobliżu przewodnika, ucieczki zdarzają się „za zwierzyną” lub, gdy pies jest pozostawiony na terenie bez opieki.

Młode Wilczaki, po początkowym okresie karności, wraz z napływem hormonów wchodzą w wiek buntu. Próbują niezależności na spacerach i dominacji w domu. Przeważnie dość długo (2-2.5 roku) nie konfliktują się z innymi psami, jednak ich zabawy nie są delikatne ani subtelne. Doskonałe w szybkich czytelnych reakcjach, błyskawicznie uczą się „czytać” przewodnika, znajdując z nim wspólny język lub wykorzystując jego słabości.

Dorosły ułożony Wilczak to pies w miarę karny, znający swoje miejsce w hierarchii. Jest wierny, nieustraszony, odważny. Bywa, że zachowuje dystans do nowo poznanej osoby. Silnie przywiązuje się do przewodnika i całej rodziny, wykazuje (szczególnie samce) duże skłonności do obrony „stada” i terytorium. Jeśli nie nauczony wcześniej – nadal będzie źle znosił rozstania, posuwając się nawet do totalnej demolki lub samookaleczenia.

Mimo wypracowania posłuszeństwa, relacja pies / przewodnik pozostaje bardziej partnerska niż poddańcza. Wilczaki to psy niezależne, podporządkowują się przewodnikowi z miłości, nie ze strachu. Nie tolerują przemocy. Wymagają codziennej dawki aktywności: sportu, długiego spaceru lub treningu.

Podstawowe problemy to: pozostawanie a co za tym idzie – niszczenie; dominacja – posunięta czasem do agresji, przy niewłaściwym (siłowym) prowadzeniu psa; konflikty z innymi psami tej samej płci po osiągnięciu dojrzałości psychicznej (na spacerach pies ten wymaga całkowitej kontroli lub wyjątkowej czujności przewodnika); samowola; ucieczki. Niektóre drobniejsze problemy: podkradanie jedzenia; otwieranie drzwi, okien; obfitość pozostawianej sierści. Wychowanie Wilczaka daje przewodnikowi w kość, jest jednak źródłem wielkiej satysfakcji.

W stosunku do dzieci Wilczaki mają  skłonności opiekuńcze, kontakt powinien jednak być zawsze pod nadzorem dorosłych. Wychowane w gronie innych zwierząt dopasowują się do mieszanego stada, szczenię jednak wymaga nadzoru.

HISTORIA

W roku 1955 w byłej Czechosłowacji pod patronatem wojskowym kilkakrotnie skrzyżowano samicę i samca Wilka Karpackiego z psem i suką Owczarka Niemieckiego. Potomstwo nadawało się do hodowli, postanowiono więc podjąć próbę utworzenia rasy, która łączyłaby zdrowie i wrażliwe zmysły Wilka, z łatwością przyswajania wiedzy i chęcią pracy z człowiekiem Owczarka Niemieckiego. Wojsko prowadziło ostrą selekcję w kierunku użytkowości tworzonej rasy. Rasę uznano w roku 1982, jako rasę narodową byłej Czechosłowacji.

W Polsce pierwszy CESKOSLOVENSKY VLCAK pojawił się w 1973 roku jako towarzysz Mirosława Bednarskiego (Warszawa). Był to RINGO z Pohranicni straze. Kolejnym polskim Wilczakiem był jego następca u boku Mirosława Bednarskiego – JUKRO z PS i ten pies jako pierwszy został zaprezentowany na polskim ringu wystawowym w roku 1990 w Łodzi (w wieku 10 lat). Przybywały kolejne nieliczne Wilczaki. Pierwszy miot tej rasy w Polsce urodził się w 2002 roku w hodowli „z Peronówki”, kolejny miot – rok później w hodowli „Wilk z Polskiego Dworu”. Od tego czasu z każdym rokiem przybywa w Polsce Wilczaków, przybywa ilość miotów i ilość psów prezentowanych na wystawach.

ZDROWIE / PIELĘGNACJA

Wilczaki żyją długo zwykle w dobrym zdrowiu. W rasie pojawiają się czasami wady dziedziczne takie jak dysplazja biodrowa czy łokciowa, jednak ryzyko ich ujawnienia możemy znacznie ograniczyć poprzez: dobór rodziców wolnych od tych chorób, nie przekarmianie szczeniaka, rozsądne dawkowanie wysiłku fizycznego szczeniakowi, wspomaganie preparatami typu glukozamina / chondroityna w pierwszym roku życia. W ciągu roku Wilczaki nie wymagają  specjalnej pielęgnacji, od czasu do czasu kąpiel, najlepiej w rzece. Raz do roku, zwykle przez kilka tygodni, obficie linieją i wtedy sierść jest naprawdę wszędzie. Wymagają w tym czasie częstego wyczesywania i na parę tygodni tracą efektowny wygląd.

UŻYTKOWOŚĆ

Wilczak jest z założenia psem pracującym, wymaga, więc stawiania przed nim zadań do wykonania: treningów lub prawdziwej pracy. Nie są to psy pracujące bezmyślnie, w treningach nie lubią wielokrotnych powtórzeń, szybko tracą  zainteresowanie, jeśli nie dajemy im nowych bodźców. Głównym problemem przy nauce jest trudność koncentracji uwagi na jednym zadaniu, łatwość rozpraszania się i dążenie do ciągłej kontroli otoczenia.

Rasa zadziwia jednak wszechstronnością, wynikającą być może z odziedziczonej pierwotnej zdolności do adaptacji. Obecnie rola Wilczaka w społeczeństwie to rola przyjaciela, towarzysza, stąd nacisk na szkolenie w kierunku posłuszeństwa: podstawowego, a czasem i sportowego. W Czechach Wilczaki szkoli się  w kierunku obrony sportowej i użytkowej, a także z powodzeniem w kierunku tropienia i istnieje grupa wyszkolonych psów o zdanych egzaminach IPO 1-3.

Pojedyncze psy sięgają po wysokie laury użytkowe i w Polsce: wybitna w Agility okazała się IRMA z Litavske kotliny, osiągając w tej dziedzinie najwyższy stopień wyszkolenia. BETI Wilk z Polskiego Dworu przeszła przeszkolenie, zdała egzaminy i pracowała jako Pies Terapeutyczny z niepełnosprawnymi dziećmi. AMBER WOLF z Peronówki był jednym z najwybitniejszych polskich psów wyszkolonych w posłuszeństwie sportowym (Obedience): Mistrzostwa OB 1 lokata 4 w Polsce, lokaty 1 i 2 na zawodach OB, wiele zdanych egzaminów w Polsce i za granicą. SEXI Srdcervac to pierwszy Wilczak w Polsce ze zdanym egzaminem IPO.

Użytkowością Wilczaków w świetle międzynarodowych przepisów są biegi wytrzymałościowe. Wilczak pokonuje trasę odpowiednio 40, 70 lub 100 km, w zależności od stopnia egzaminu, biegnąc przy przewodniku jadącym na rowerze. Bieg na 40 km jest w rasie standardem, nie jest uważany za wyjątkowy wyczyn. Kończąc taki bieg, pies zdobywa prawo do wystawiania w klasie użytkowej, oraz do starań o tytuł Interchampiona.

HODOWLA

Jako hybryda dwóch spokrewnionych gatunków Psa i Wilka – Wilczaki nastręczają sporo problemów hodowcom: późno dojrzewają, cieczki u suczek (raz do roku) bywają  niezauważane, lub ciągną się miesiącami, utrudniając  określenie płodnego czasu, co skutkuje znacznym odsetkiem nieudanych kryć. Wielu właścicieli suk nigdy nie doczekało się od nich potomstwa. Ciąża, poród, odchowanie szczeniąt przebiegają zwykle bez problemów, suki są doskonałymi matkami, a jeśli w domu jest więcej Wilczaków, całe stado zajmuje się młodymi. Średnio rodzi się około 6 szczeniąt w miocie.

PODSUMOWUJĄC

Wilczaki to rasa przez wielu zaliczana do „trudnych”. Są to dość duże, silne psy, mocno dominujące i niezależne, których prawidłowe wychowanie wymaga wyjątkowej konsekwencji i samodyscypliny. Porywają pierwotnym wyglądem, zdrowiem, żywym temperamentem i nadzwyczajnym przywiązaniem, należy jednak pamiętać o problemach, jakie niosą i o ich skali.